Фариштаи рӯи замин
Эй модари ҷон, фариштаи рӯи замин, Ту нури ду чашму қалби моӣ, беҳтарин. Имрӯз баҳор асту ҷашни бонувон, Табрик кунам туро зи ҷон, эй нозанин. Дар чеҳраи ту меҳри Худо тобон аст, Ҳар лаҳзаи умр бо ту чун бӯстон аст. Бошад ҳама вақт ханда ба лабҳои ту, Дунё зи вуҷуди поки ту хандон аст.
Este poema foi escrito por IA. Copie, compartilhe, use em cartões ou discursos — é totalmente gratuito e seu para usar.