طلوع بهار و نوروز
نوبهار است و جهان مست ز بوی گل یاس خنده بر لب بنشان، دوری کن از بیم و هراس نرمنرمک برسیدست بهار از دل دشت سبزه و سنبل و ریحان به تماشا برگشت سفرهی هفتسین و آینهی مهر و صفا میدهد مژده که پایان شده دوران جفا سال نو باشد و ایام به کامت شیرین روزگارت همه سرسبز و دلت شاد و نوین
This poem was written by AI. Copy it, share it, use it in cards or speeches — it's completely free and yours to use.
Free
CC0
Commercial Use
