Жаз деми
Кыштын суугу артта калып акыры, Күн нуруна бөлөнүп жер бети. Ойгонуп бүт жаратылыш уйкудан, Келди минтип жаздын жылуу ирмеми. Тоолордон кар эрип, суулар шаркырап, Бак-дарактар бүчүр байлап, кулпунат. Уя салып сайрап учкан куштардын, Үнү менен бүт ааламга нур чачат. Жаздын жели согуп жумшак бетиме, Үмүт отун жандырат го жүрөктө. Жашоо кайра жаралгансып ушул кез, Жаздын көркү тең келбейт эч нерсеге.
Denna dikt skrevs av AI. Kopiera den, dela den, använd den i kort eller tal – den är helt gratis och din att använda.
Gratis
CC0
Kommersiell användning
