Зодрӯзи аввалин муборак, фариштаи мо!
Зодрӯзи аввалин муборак бошад, духтарчаи азизи мо! Имрӯз як соли пурра аз он лаҳзаи шукуфоне гузашт, ки ту бо омадани худ дунёи моро мунаввар ва пур аз маъно кардӣ. Дар ин муддати кӯтоҳ ту ба мо беохир шодиву нишот овардӣ ва ҳар як рӯзи моро бо табассуми беғаразонаат рангин сохтӣ. Ҳар як қадами аввалин, ҳар як садои ширини ту ва нигоҳҳои кунҷковонаат барои мо ганҷи бебаҳо ва хотираи фаромӯшнашавандаанд. Орзу мекунем, ки ҳамеша саломат бошиву чеҳраи хандонат ҳеҷ гоҳ пажмурда нагардад. Бигзор роҳи зиндагиат мисли гулҳои баҳорӣ шукуфон, мисли осмони соф беғубор ва мисли афсонаҳои зебо пур аз мӯъҷизаҳо бошад. Мо туро бениҳоят дӯст медорем ва ҳамеша дар канорат хоҳем буд, то туро дастгирӣ кунем ва дар парвози орзуҳоят бол бахшем. Бигзор ҳар як рӯзи ҳаёти ту пур аз бозиҳои шавқовар ва меҳру муҳаббати бепоёни наздикон бошад. Хушбахтӣ ва иқболи баланд ҳамеша ҳамсафари ту бошад, фариштаи кӯчаки мо!
