Дӯстии ҷовидона
Дугонаҳои азизу меҳрубони ман, шумо на танҳо дӯст, балки хоҳарони ҷонии ман ҳастед! Имрӯз мехоҳам ба ҳар яки шумо барои он самимият, дастгирӣ ва лаҳзаҳои шодие, ки ба зиндагии ман мебахшед, изҳори сипос кунам. Дӯстии мо мисли ганҷи бебаҳост, ки бо гузашти солҳо боз ҳам гаронбаҳотар мегардад. Орзу мекунам, ки дар қалбҳои шумо ҳамеша баҳори ҷовидон бошад ва лабханд ҳеҷ гоҳ аз лабони зебоятон дур нашавад. Бигзор ҳар як рӯзи шумо бо хушхабарҳо оғоз ёфта, хонадонатон пур аз файзу баракат ва меҳру муҳаббат бошад. Мо бо ҳам бисёр қуллаҳоро фатҳ кардем ва боварӣ дорам, ки дар оянда моро боз ҳам хотираҳои рангину ширин интизоранд. Саломат бошед, сарбаланд бошед ва ҳамеша ҳамин гуна зебову вафодор бимонед. Иди мо муборак бошад, дугонаҳои ҷонии ман!
