Иди ошиқон муборак!
Дар ин рӯзи зебои ошиқон, мехоҳам ба ту бигӯям, ки чӣ қадар дар ҳаёти ман нақши муҳим дорӣ. Муҳаббати мо мисли баҳори ҳамешасабз аст, ки бо ҳар як нигоҳи ту шукуфон мешавад. Ту на танҳо ҳамсафари ҳаёти ман, балки илҳомбахши ҳар як лаҳзаи шодии ман ҳастӣ. Вақте ки мо бо ҳам ҳастем, ҷаҳон ранги дигар мегирад ва ҳама мушкилот хурд ба назар мерасанд. Мехоҳам, ки қалби мо ҳамеша бо як оҳанг битапад ва роҳи мо бо нури вафову садоқат равшан бошад. Бигзор ин иди муҳаббат танҳо як баҳонае бошад, то бори дигар ба ту бигӯям: «Ман туро дӯст медорам». Ту гаронбаҳотарин ганҷи ҳаёти ман ҳастӣ ва ман шукргузорам, ки тақдир моро бо ҳам пайваст. Бигзор ҳар рӯзи мо мисли иди ошиқон пур аз меҳр, табассум ва лаҳзаҳои фаромӯшнашаванда бошад. Иди ошиқон муборак, азизи дили ман!
