Рӯзи ошиқон муборак, азизи дилам!
Имрӯз, дар ин рӯзи зебои ошиқон, мехоҳам ба ту бигӯям, ки ту барои ман на танҳо як шахси наздик, балки тамоми дунё ҳастӣ. Ҳузури ту дар ҳаёти ман мисли офтобест, ки ҳатто дар сардтарин рӯзҳои зимистон диламро гарм мекунад. Ҳар як лаҳзае, ки бо ту мегузаронам, бароям қиматбаҳо ва такрорнашаванда аст. Ташаккур барои он ки ҳастӣ, барои меҳрубонӣ, дастгирӣ ва он табассуми зебое, ки ба ман қувват мебахшад. Ман мехоҳам, ки муҳаббати мо мисли гулҳои баҳорӣ ҳамеша шукуфон бошад ва ҳеҷ гоҳ пажмурда нагардад. Бигзор роҳи мо ҳамеша бо нури вафо ва садоқат равшан бошад. Ту ягона ва нотакрори ман ҳастӣ ва ман ваъда медиҳам, ки ҳамеша дар канорат хоҳам буд, то дар лаҳзаҳои шодӣ ва ғам шарики ту бошам. Рӯзи ошиқон муборак, азизи дилам! Бигзор ишқи мо абадӣ ва бепоён бошад.
