Зодрӯз муборак, дӯсти азиз!
Дӯсти азизу меҳрубонам! Имрӯз як рӯзи воқеан хотирмон ва пур аз шодӣ аст, зеро мо зодрӯзи туро ҷашн мегирем. Мехоҳам аз таҳти дил туро бо ин иди саид табрик гӯям. Ту барои ман на танҳо як дӯст, балки мисли бародар ҳастӣ, ки ҳамеша дар лаҳзаҳои душвор дастгирӣ мекунӣ ва дар лаҳзаҳои шодӣ ҳамроҳам ҳастӣ. Дар ин рӯзи махсус ба ту саломатии бардавом, умри дароз ва хушбахтии бепоёнро орзу мекунам. Бигзор ҳар як қадами гузоштаат туро ба қуллаҳои мурод расонад ва орзуҳои ширинатат ҷомаи амал пӯшанд. Хонаат ҳамеша пур аз нуру баракат бошад ва ханда аз лабонат ҳеҷ гоҳ дур нагардад. Мо дӯстии худро ҳамеша қадр мекунем ва умедворам, ки солҳои зиёд боз чунин лаҳзаҳои хушро якҷоя ҷашн мегирем. Бигзор роҳи зиндагиат ҳамеша равшан ва ҳамвор бошад. Ҳамеша сарбаланд ва муваффақ бош. Зодрӯз муборак, дӯсти гиромӣ!
