Иди ошиқон муборак, маҳбуби ман!
Дар ин рӯзи зебои ошиқон, мехоҳам ба ту бигӯям, ки ту барои ман на танҳо як инсон, балки тамоми дунё ҳастӣ. Вақте ки ман бо ту ҳастам, замон гӯё бозмеистад ва ҳама чиз дар атроф ранги дигар мегирад. Меҳру муҳаббати ту қалби маро гарм мекунад ва ба ман қувват мебахшад, то ҳар рӯз бо табассум бедор шавам. Ту нури чашмони ман ва илҳомбахши зиндагии манӣ. Ман ҳар як лаҳзаи бо ту гузаронидаамро қадр мекунам — аз суҳбатҳои тӯлонии шабона то хомӯшии гуворое, ки танҳо мо мефаҳмем. Ту касе ҳастӣ, ки маро беҳтар аз ҳар каси дигар мешиносӣ ва ҳамеша дастгирӣ мекунӣ. Умедворам, ки ин рӯзи ошиқон танҳо оғози боз як соли пур аз саргузаштҳои муштарак, ханда ва муҳаббати бепоён барои мо хоҳад буд. Бигзор муҳаббати мо мисли гулҳои баҳорӣ ҳамеша шукуфон бошад ва ҳеҷ гоҳ пажмурда нагардад. Ман туро бениҳоят дӯст медорам ва аз тақдир сипосгузорам, ки маро бо ту рӯ ба рӯ кард. Иди ошиқон муборак, азизи дили ман!
