Зодрӯз муборак, дӯсти азиз!
Дӯсти азиз ва гиромӣ! Имрӯз як рӯзи воқеан махсус аст, зеро маҳз дар ҳамин рӯз ту ба дунё омадӣ ва ҷаҳони моро бо ҳузури худ равшан кардӣ. Ман хеле хушбахтам, ки дар ин роҳи зиндагӣ маҳз туро ҳамчун дӯсти наздик ва содиқ дар канорам дорам. Ту на танҳо дӯст, балки ҳамсафаре ҳастӣ, ки ҳамеша дар лаҳзаҳои душвор дастгирӣ мекунад ва дар шодиҳоям самимона шарик мешавад. Дар ин рӯзи зодрӯз ба ту саломатии бардавом, саодати бепоён ва муваффақиятҳои беназирро таманно дорам. Бигзор ҳар як орзуи дар дил доштаат амалӣ гардад ва роҳи зиндагиат ҳамеша бо гулҳои умеду зафар ороста бошад. Бигзор хонадони ту ҳамеша пур аз ханда ва баракат бошад ва офтоби меҳру муҳаббат ҳеҷ гоҳ аз болои сарат дур нашавад. Ту сазовори беҳтарин неъматҳои дунё ҳастӣ ва умедворам, ки соли нави ҳаётат бароят танҳо хушбахтӣ меорад. Зодрӯз муборак, дӯсти беҳтарини ман!
