Зодрӯз муборак, дӯсти азиз!
Дӯсти азизу меҳрубонам! Имрӯз як рӯзи хос ва пур аз шодӣ аст, зеро маҳз дар ҳамин рӯз ту ба дунё омадаӣ ва бо ҳузури худ олами моро равшантар сохтаӣ. Зодрӯзат муборак бошад! Ман хеле хушбахтам, ки дар ин роҳи душвори зиндагӣ дӯсти вафодоре чун ту дорам. Ту на танҳо дӯст, балки такягоҳи ҷонии ман ҳастӣ, ки ҳамеша дар лаҳзаҳои хурсандию ғам дар канорам будӣ ва бо маслиҳатҳои некад маро дастгирӣ кардӣ. Дар ин рӯзи фархунда ба ту саломатии бардавом, саодати абадӣ ва муваффақиятҳои беназирро таманно дорам. Бигзор ҳар як орзуе, ки дар дил мепарварӣ, ҷомаи амал пӯшад ва роҳи зиндагиат ҳамеша бо гулҳои умеду зафар ороста бошад. Умедворам, ки ханда аз лабонат ҳеҷ гоҳ дур намешавад ва қалбат ҳамеша лабрез аз меҳру муҳаббат мемонад. Моро боз солҳои зиёди дӯстӣ ва хотираҳои рангин дар пеш аст. Худованд туро ҳамеша дар паноҳаш нигоҳ дорад ва ҳар қадамат пур аз нуру баракат бошад. Бори дигар зодрӯз муборак, дӯсти беҳтарини ман!
