Иди ошиқон муборак, азизи ман!
Иди ошиқон муборак, азизи дилу дидаи ман! Дар ин рӯзи пур аз меҳру муҳаббат мехоҳам ба ту бигӯям, ки ту зеботарин ҳадяи қисмат дар зиндагии ман ҳастӣ. Ҳар лаҳзае, ки бо ту мегузарад, барои ман мисли афсонаи ширин ва фаромӯшнашаванда аст. Ту на танҳо маҳбубаи ман, балки илҳомбахши ҳар як қадами ман ва нури чашмони манӣ. Муҳаббати ту ба ман қувват мебахшад ва дунёи маро бо рангҳои дурахшон оро медиҳад. Ман шукргузорам, ки ту дар канори ман ҳастӣ ва бо табассуми зебоят ҳар рӯзи маро мунаввар месозӣ. Бигзор ишқи мо мисли гулҳои баҳорӣ ҳамеша шукуфон бошад ва оташи меҳри мо ҳеҷ гоҳ хомӯш нагардад. Ман ваъда медиҳам, ки ҳамеша такягоҳи ту хоҳам буд ва туро бештар аз ҳарвақта дӯст хоҳам дошт. Рӯзи ошиқон бароят хуҷаста бошад, ягонаи ман!
