Паёми пурмеҳр барои Модар
Модари азизу меҳрубонам, ганҷи бебаҳои зиндагиам! Туро бо иди пуршукӯҳи Рӯзи модарон аз самими қалб табрик мегӯям. Ту барои ман офтобе ҳастӣ, ки бо нурҳои меҳрубониаш сардиҳои ҳаётро дур месозад ва роҳи маро рӯшан мекунад. Ҳар як нигоҳи ту ба ман қувват мебахшад ва ҳар як дуои ту маро аз пастиву баландиҳои қисмат муҳофизат менамояд. Ман барои тамоми шабзиндадориҳоят, барои дастони навозишгарат ва барои қалби бузургат, ки танҳо муҳаббат ва бахшишро медонад, якумр миннатдорам. Дар ин рӯзи зебои баҳорӣ бароят тансиҳатии комил, умри дарози бобаракат ва лабханди ҳамешагиро таманно дорам. Бигзор чашмони ту ҳеҷ гоҳ ғамро набинанд ва хонадони мо ҳамеша бо нури ҳузури ту мунаввар бошад. Ту на танҳо модар, балки фариштаи нигаҳбони ман ҳастӣ. Модари ҷон, ҳамеша дар канори мо бош, зеро дунё бо ту зебост. Иди муборак, қиблагоҳи ман!
