Ишқи ҷовидон
Эй гули зебои боғи орзуям, Дар ин рӯзи ишқ ба ту мегӯям: Туӣ нури чашму қуввати дил, Бе ту ин дунё надорад ҳеҷ ҳосил. Ишқи мо бошад чун офтоби тобон, Гарм созад ҳар лаҳзаи умрамон. Дар Рӯзи ошиқон, эй ёри беҳтарин, Дӯстат дорам бештар аз замину осмон. Бигзор ханда аз лабат дур нагардад, Ғам ба дили нозукат ҳаргиз наояд. То абад бо ҳам бошему хушбахт, Ки ишқи пок ҳаргиз пир нагардад.
