Фариштаи меҳрубон
Модар, ту фариштаи заминӣ, Дар дидаи ман нури яқинӣ. Имрӯз, ки иди бонувон аст, Ту беҳтарин гули ҷаҳонӣ. Дастони ту пур зи меҳру нармӣ, Дар хонаи мо ҳамеша гармӣ. Бо хандаи ту баҳор ояд, Ғам аз дили ман канор ояд. Садсола шавӣ, ҳамеша бардам, Дармон ба дилу давои ҳар ғам. Табрик кунам туро, азизам, Поят ба ду чашми худ бирезам.
