Жаз деми

Жаз деми

Кыштын суугу артта калып акыры, Күн нуруна бөлөнүп жер бети. Ойгонуп бүт жаратылыш уйкудан, Келди минтип жаздын жылуу ирмеми. Тоолордон кар эрип, суулар шаркырап, Бак-дарактар бүчүр байлап, кулпунат. Уя салып сайрап учкан куштардын, Үнү менен бүт ааламга нур чачат. Жаздын жели согуп жумшак бетиме, Үмүт отун жандырат го жүрөктө. Жашоо кайра жаралгансып ушул кез, Жаздын көркү тең келбейт эч нерсеге.

Més com aquest

Aquest poema ha estat escrit per IA. Copia'l, comparteix-lo, utilitza'l en targetes o discursos — és completament gratuït i teu per utilitzar-lo.

Gratuït CC0 Ús comercial
Text copiat
Error de supressió
Error de restauració
Vídeo publicat
Vídeo despublicat
Queixa enviada
Fet
Error
L'autor ha rebut:+5+10