ریشههای عشق
در هوای سرد اسفند، بوی باران میدهی خاک خشک سینه را، جانی دوباره میدهی روز عشق باستان و جشن پاکی زمین ای دلیل بودن من، ای نگار نازنین ریشههای مهر تو در عمق جانم بسته جا میپرستم من تو را در خلوت و در هر کجا سپندارمذگان آمد تا بگویم بیدریغ عشق تو تابید بر من، همچو خورشید و تیغ
এই কবিতাটি AI দ্বারা লেখা হয়েছে। এটি কপি করুন, শেয়ার করুন, কার্ড বা বক্তৃতায় ব্যবহার করুন — এটি সম্পূর্ণ ফ্রি এবং আপনার ব্যবহারের জন্য।