Табрикоти самимӣ барои ҳамсари азиз
Ҳамсари азизу меҳрубонам, ту нури чашмон ва гармии хонадони ман ҳастӣ. Дар ин рӯзи хос мехоҳам ба ту барои ҳамаи он муҳаббат, дастгирӣ ва сабре, ки ба ман ва оилаамон мебахшӣ, изҳори сипос намоям. Ту на танҳо ҳамсари вафодор, балки дӯсти беҳтарин ва ҳамнафаси ман ҳастӣ. Бигзор чеҳраи зебои ту ҳамеша бо табассум дурахшон бошад ва қалбат танҳо аз шодиву фараҳ лабрез гардад. Орзу дорам, ки дар паноҳи Худованд бошиву саломатӣ, хушбахтӣ ва баракат ҳамеша ҳамсафари ту бошанд. Мо якҷоя метавонем ҳамаи қуллаҳои орзуҳоямонро фатҳ кунем. Ту гавҳари ноёби зиндагии манӣ ва ман бо ту фахр мекунам. Ҳамеша биханд, зеро табассуми ту дунёи маро равшан мекунад. Иди зодрӯз муборак бошад, азизи дилам! Бигзор ҳар як лаҳзаи умрат мисли гулҳои баҳорӣ шукуфон ва мисли субҳи содиқ босафо бошад. Ман туро бениҳоят дӯст медорам ва ҳамеша дар канорат хоҳам буд.
