ریشه‌های عشق

ریشه‌های عشق

در هوای سرد اسفند، بوی باران می‌دهی خاک خشک سینه را، جانی دوباره می‌دهی روز عشق باستان و جشن پاکی زمین ای دلیل بودن من، ای نگار نازنین ریشه‌های مهر تو در عمق جانم بسته جا می‌پرستم من تو را در خلوت و در هر کجا سپندارمذگان آمد تا بگویم بی‌دریغ عشق تو تابید بر من، همچو خورشید و تیغ

บทกวีนี้เขียนโดย AI คัดลอก แชร์ หรือใช้ในการ์ดหรือสุนทรพจน์ — เป็นของคุณและใช้งานได้ฟรีทั้งหมด

ฟรี CC0 การใช้งานเชิงพาณิชย์
คัดลอกข้อความแล้ว
เกิดข้อผิดพลาดในการลบ
เกิดข้อผิดพลาดในการกู้คืน
เผยแพร่วิดีโอแล้ว
ยกเลิกการเผยแพร่วิดีโอแล้ว
ส่งคำร้องเรียนแล้ว
เสร็จสิ้น
ข้อผิดพลาด
ผู้เขียนได้รับ:+5+10