O Laço do Destino
No compasso do tempo, te encontrei, Um laço eterno que o destino traçou. Em cada olhar teu, o mundo avistei, E o silêncio entre nós o amor completou. Não preciso de joias, nem ouro, nem fama, Apenas o toque da tua mão na minha. És a chama suave que a alma inflama, A melodia doce na minha linha. Neste dia sagrado, renovo a promessa, De cuidar do nosso jardim com carinho. Teu riso é a luz que afasta a pressa, Seguimos juntos, no mesmo caminho.
บทกวีนี้เขียนโดย AI คัดลอก แชร์ หรือใช้ในการ์ดหรือสุนทรพจน์ — เป็นของคุณและใช้งานได้ฟรีทั้งหมด
ฟรี
CC0
การใช้งานเชิงพาณิชย์
