Ode aan de Kracht
In de spiegel van de tijd, een beeld zo zacht, Schuilt een onmetelijke, stille kracht. Als wortels die diep in de aarde staan, Blijft zij overeind, laat stormen vergaan. Niet enkel in daden groots en meeslepend, Maar in liefde die harten en zielen verbindt. Een baken van licht, een hand die geleidt, Vandaag is voor haar, in alle eeuwigheid.
บทกวีนี้เขียนโดย AI คัดลอก แชร์ หรือใช้ในการ์ดหรือสุนทรพจน์ — เป็นของคุณและใช้งานได้ฟรีทั้งหมด
ฟรี
CC0
การใช้งานเชิงพาณิชย์
