O Abrigo do Teu Abraço
No compasso do tempo que a gente vive, Encontrei em teu riso o meu lugar. O mundo lá fora às vezes inibe, Mas teu abraço me faz sonhar. Hoje o dia se veste de cor, Celebrando a chama que nunca se apaga. Seja inverno ou dia de calor, És a calma na minha estrada. Prometo o afeto que não tem fim, Neste laço que une o teu peito ao meu. És a parte mais doce que existe em mim, O presente mais lindo que a vida me deu.
Ин шеър аз ҷониби нейросеть навишта шудааст. Онро нусхабардорӣ кунед, мубодила кунед, дар кортҳо ё нутқҳо истифода баред — он комилан ройгон ва аз они шумост.
Ройгон
CC0
Истифодаи тиҷоратӣ
