Фариштаи Меҳр
Модар, эй фариштаи меҳру вафо, Нӯри чашмону сафои хонаҳо. Дар дили ту чашмаи меҳр аст ҷӯш, Меҳрубонӣ мекунӣ бо сад хурӯш. Рӯзи ту муборак, эй модари ҷон, Эй гули зеботарини ин ҷаҳон. Хандаат бар мо ҳаёти нав диҳад, Дуои ту бахту иқболи нек диҳад. Бигзор доим шоду хуррам бошӣ ту, Дар баҳори зиндагӣ гул бошӣ ту. Қалби ту аз ғам ҳамеша дур бод, Хонаат аз хандаҳо пурнашъа бод!
Ин шеър аз ҷониби нейросеть навишта шудааст. Онро нусхабардорӣ кунед, мубодила кунед, дар кортҳо ё нутқҳо истифода баред — он комилан ройгон ва аз они шумост.